اظهارات اخیر علی یونسی دستیار ویژه رئیس جمهور در امور اقوام و اقلیتها شرایط منطقهای و بینالمللی را تحت تأثیر قرار دارد تا اینکه مشاهده میشود در عراق علیه اظهارات یونسی راهپیمایی میشود و کسانی که همواره سعی دارند علیه ایران و جمهوری اسلامی اتهاماتی را مطرح کنند، حرفهای یونسی بستری را برای آنها فراهم میکند.
وزارت امور خارجه عراق از اظهارات علی یونسی ابراز انزجار میکند و تأکید کرد: «کشور عراق حاکمیتی دارد که فرزندان آن از آن برخوردارند و روابط مثبت با همسایگان از جمله ایران دارد و عراق اجازه نخواهد داد که در امور داخلی آن دخالت یا حاکمیت ملیاش خدشهدار شود.»
در دولت قبل هم شخصی به نام مشایی حضور داشت که بارها و بارها با اظهارنظرتش در مورد اسرائیل، دین اسلام و ... دولت نهم و دهم را تحت تأثیر قرار میداد و کار به جایی میرسید که وزرا به دلیل حضور مشایی از مسئولیتهای خود استعفا میدهند. البته در دولت روحانی بر خلاف دولت گذشته اینگونه نیست که وزرا از اقدامات اعضای کابینه تبری جویند، هر چند که با آنها مخالف باشند. بعد از اظهارات مشایی وزاری دولت نهم و دهم واکنش نشان میدادند و اظهاراتش را به باد نقد میگرفتند ولی اعضای دولت راستگویان نه تنها واکنشی نشان نمیدهند، فقط منتقدان اظهارات یونسی را با شدیدترین لحنها سرزنش میکنند.
حسام الدین آشنا مشاور فرهنگی رئیس جمهور در رابطه با اظهارات یونسی میگوید: آقای یونسی توضیحات کافی نسبت به اشتباه برداشتی که از سخنانش شده بود در گفتگو با شبکه العالم ارائه کرده است و خبرگزاری دولت نیز آنرا پوشش داد یا اینکه سخنگوی وزارت امور خارجه منتقدان را مقصر اظهارات همکار خود در دولت میداند و میگوید: عدهای تلاش کردند تا با برداشت غیردقیق و تفسیر جهتدار از اظهارات جناب آقای یونسی، اذهان ملت عراق و مسوولان این کشور را مشوش کنند.
از سوی دیگر با بررسی مسئولیتهای پیشین اعضای دولت و شخص رئیس جمهور میتوان دریافت اکثریت اعضای دولت در سابقه خود مسئولیتهای امنیتی بر عهده داشتند و رئیس جمهور نیز به مدت 16 سال دبیر شورای عالی امنیت ملی بوده که نشان از تسلط وی بر امور امنیت است ولی جای سئوال دارد رئیس جمهوری که با این تسلطی که در امور امنیتی دارد چرا راهپیمایی مردم عراق علیه ایران و اظهارات عیاد علاوی و ... را نادیده میگیرد که چگونه با اظهار نظرهای خود مرزهای ایران را تهدید کردهاند و رئیس جمهور حتی تذکری به دستیار ارشد خود نمیدهد.
در جریان مذاکرات هستهای نیز بارها مرزهای ایران اسلامی مورد تهدید و تطمیع قرار میگیرد ولی شخص رئیس جمهور برای دفاع از تیم مذاکره خود هیچگاه سعی نمیکند علیه کسانی که مرزهای ایران را تهدید میکنند اظهار نظر کند تا اینکه در نهایت مجمدجواد ظریف رئیس تیم مذاکره کننده هستهای ایران در پستوهای مذاکرات هستهای مطالبه انتخاباتی خود را از آمریکاییها مطرح میکند ولی باز هم رئیس جمهور سکوت میکند. با این اوصاف، آیا رئیس جمهور منافع جناحی را بر منافع ملی کشور ترجیح میدهد؟
همانطور که روزنامهها و مجلات زنجیرهای اصلاحطلبان بارها و بارها تأکید کردند که مشی دولت اعتدال حسن روحانی مانند دولت بازرگان است و حتی محمد توسلی از اعضای نهضت آزادی و دولت موقت میگوید شعار اعتدال روحانی همان مشی و روش بازرگان است، دولت سعی دارد بر اساس مشی بازرگان تهدیدات علیه ایران را نادیده بگیرد؟! در دوران بازرگان نیز تهدیدات زیادی از سوی عراق به ایران میشد ولی بازرگان از طرح مسائل مربوط به عراق خودداری میکرد تا اینکه نظام نوپای جمهوری اسلامی 8 سال در میدان مبارزه جنگید. بر این اساس آیا دولت یازدهم نیز بر اساس مشی بازرگان سعی دارد تهدیدات نظامی را نادیده بگیرد و با اظهاراتی که نزدیکان رئیس جمهور انجام میدهند زمینه "فرصتها" برای ایران را به "تهدید" برای جمهوری اسلامی تبدیل کنند؟!
